Niech przywróci mi wzrok słuch i MOWĘ”

Jak to jest – być nikim? Och, to bardzo emocjonujące. Szczególnie nocą – szczerze polecam. NIEZWYKLE pouczające doznanie.

„Zrozum człowieku, jak wiele znaczysz.” Nic nie znaczysz, ty nieudolnie sklecony zbitku protein. Ty „korono stworzenia”. Nikogo NIC nie obchodzi twoje wnętrze, jeśli z zewnątrz jesteś okryty nieprzeniknioną skorupą. Skorupą, którą od lat próbujesz choćby uchylić. Bo wiesz, że nigdy nie zniszczysz jej całkowicie. A z nią nie da się żyć.

Jak to jest? Leżeć „wśród nocnej ciszy” w pustym wszechświecie śmiertelnej martwoty? Ciemność i cisza – twoje dwie nieodłączne towarzyszki. Jak smakują łzy wsiąkające w kurz podczas tych bezsennych nocy?

Albo ktoś zaakceptuje cię takim, jaki jesteś, albo zmienisz podstawowy fundament swojej psychiki. Czy to nadal będziesz TY? Co jest bardziej prawdopodobne? A raczej bardziej nieprawdopodobne?

Za dużo pytań. Za dużo bólu.

* * *

„Zachciało mu się szczęścia,

zachciało mu się prawdy,

zachciało mu się wieczności,

patrzcie go!”

„I nadszedł świt nieznany, drżący,

Na nowy dzień mnie wołał w śnie tym

I obudziłem się krzyczący,

Przebity światłem jak sztyletem.”

* * *

Otwórz usta. Mów. To takie proste.

Dwie małe kropelki. Małe, słone kropelki spływające ci po twarzy. To takie PROOOSTE!

* * *

„Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu

po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach

wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

(...)

Bądź wierny Idź”

* * *

A ja?

Nie mam ust. A muszę krzyczeć.

Omega Red, 14 czerwca 1998

(Tytuł pochodzi z opowiadania Harlana Ellisona)